Οι αποφάσεις


Α ποφάσεις!

Σ’ένα κόσμο, όπου ο θάνατος είναι κυνηγός, φίλε μου,
δεν υπάρχει χρόνος για τύψεις ή αμφιβολίες.

Υπάρχει χρόνος μόνο για αποφάσεις.

Τίποτε δεν μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο σοβαρό από οτιδήποτε άλλο.
Σένα κόσμο όπου ο θάνατος είναι κυνηγός, δεν υπάρχουν μικρές ή μεγάλες,
σημαντικές ή ασήμαντες αποφάσεις που παίρνει ο πολεμιστής,
μπροστά στον αναπόφευκτο θάνατό του.

Κάθε φορά, που ένας πολεμιστής αποφασίζει να κάνει κάτι, πρέπει να το ολοκληρώσει
Πρέπει όμως και να αναλάβει την ευθύνη αυτού που κάνει.
Άσχετα με το τι κάνει, πρέπει να ξέρει πρώτα γιατί το κάνει και
μετά να συνεχίσει το έργο του χωρίς τύψεις ή αμφιβολίες για αυτό…

Ο πολεμιστής εστιάζει την προσοχή του, στο κρίκο
που συνδέει τον ίδιο με τον… θάνατό του.

Χωρίς τύψεις λύπη ή ανησυχία, πρέπει να εστιάζει την προσοχή του στο γεγονός,
ότι δεν έχει αρκετό χρόνο και έτσι αφήνει τις πράξει του να ακολουθούν ανάλογη ροή.
Πρέπει να επιτρέπει στις πράξεις του ,
σε κάθε μια από αυτές να είναι η τελευταία πάνω στην γη.
Μόνο μ’αυτές τις προϋποθέσεις οι πράξεις του θα φέρουν μέσα τους την ενάρετη δύναμή τους.

Αλλιώς όσο ζει θα είναι οι πράξεις ενός ανόητου.

Ο θάνατός μας περιμένει, και αυτή η πράξη που τελούμε τώρα,
μπορεί να είναι η τελευταία μας πάνω στην γη, μάχη.

Ονομάζεται μάχη, γιατί είναι ένας αγώνας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ακολουθούν μιά διαδοχή πράξεων χωρίς αγώνα και σκέψη.
Αντίθετα ο πολεμιστής υπολογίζει το κάθε τι που κάνει.
Και εφ’όσον διαθέτει βαθιά γνώση του θανάτου του,
βαδίζει με σύνεση, λες και είναι η κάθε πράξη του η τελευταία πάνω στην γη μάχη.

Αντιμετωπίζει την τελευταία μάχη με τον σεβασμό που της αξίζει.
Είναι φυσικό λοιπόν να δώσει τον καλύτερο εαυτό του,
κάνοντας την τελευταία πράξη του, πάνω στην γη.

Ο θάνατός μας είναι ο μόνιμος σύντροφός μας.
βρίσκεται πάντοτε αριστερά μας και πίσω, σε απόσταση ενός τεντωμένου χεριού.

Είναι ο μόνος σοφός σύμβουλος του πολεμιστή.

Όποτε αισθάνεται ότι όλα πάνε στραβά και πρόκειται να εκμηδενιστεί,
μπορεί να στραφεί στον θάνατό του και να τον ρωτήσει,
αν τα πράγματα έχουν έτσι στα αλήθεια.
Ο θάνατός του θα του πει ότι κάνει λάθος και ότι τίποτα δεν έχει σημασία,
εκτός από το άγγισμα του.
Ο θάνατός του θα του πει:

Δεν σε  έχω αγγίξει …ακόμη!

Οι αποφάσεις… των πολεμιστών!

Ο δρόμος του πολεμιστή


Δ ρόμος:

Ένας δρόμος είναι ένας… δρόμος!
Σημασία έχει. να είναι ένα μονοπάτι με… καρδιά.
Οι πολεμιστές δεν κερδίζουν τις μάχες, χτυπώντας το κεφάλι τους στον τοίχο, αλλά ξεπερνώντας τον τοίχους .
Οι πολεμιστες υπερπηδούν τους τοίχους, δεν τους καταστρέφουν.
Είναι θανάσιμο λάθος για ένα πολεμιστή να βλέπει τα πάντα γύρω του, με μια δύσκαμπτη σοβαροφάνεια
και να αισθάνεται εγκλωβισμένος στην σπουδαιότητα του και στην μοναδικότητα του.
Υπάρχουν τρία είδη κακών συνηθειών που χρησιμοποιούμε,
όταν βρισκόμαστε μπρος σε ασυνήθιστες καταστάσεις της ζωής.
Πρώτον,
παραβλέπουμε ότι έγινε η γίνεται και νιώθουμε σαν να μην έγινε τίποτα.
Αυτός είναι ο δρόμος του φανατικού.
Δεύτερον,
Δεχόμαστε το καθετί όπως μας παρουσιάζεται και νιώθουμε ότι ξέρουμε τι συμβαίνει.
Αυτός είναι ο δρόμος του πιστού.
Τρίτον,
βασιζόμαστε από το γεγονός είτε γιατί δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε είτε γιατί δεν μπορούμε να το δεχτούμε ολόψυχα.
Αυτός είναι ο δρόμος του τρελού.

Υπάρχει και ένας τέταρτος δρόμος:
Ο δρόμος του πολεμιστή!
Ο πολεμιστής ενεργεί σαν να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα, γιατί δεν πιστεύει σε τίποτα, κι’όστοσο δέχεται το κάθε τι όπως του παρουσιάζεται.
Ποτέ δεν νιώθει ότι γνωρίζει μήτε ότι έχει συμβεί ποτέ τίποτε.
Ενεργώντας μ’αυτό τον τρόπο σκορπά τις βασανιστικές σκέψεις.
Η πραγματική εμπειρία είναι, να είσαι άνθρωπος και αυτό που μετρά είναι νάσαι ζωντανός.
Η ζωή είναι μια μικρή περιοδεία που κάνουμε τώρα.
Και, η ζωή από μόνη της είναι επαρκής, αυτοεξηγούμενη και πλήρης.

Ο τέταρτος δρόμος… των πολεμιστών!

Η αξιόπιστη πίστη


Π ίστη:
Ο γρίφος της καρδιάς!

Ένας πολεμιστής, πρέπει να είναι αρκετά ευλύγιστος
και να ταιριάζει τον κόσμο γύρω του,
είτε είναι ο κόσμος του Γνωστού
είτε είναι ο κόσμος του Άγνωστου.

Η πιο επικίνδυνη πλευρά αυτού του ταιριάσματος
έρχεται όταν ο πολεμιστής βρίσκει ότι ο κόσμος,

δεν είναι μήτε ο ένας μήτε ο άλλος.
Ο μόνος τρόπος για να πετύχει αυτό το κρίσιμο συνταίριασμα
είναι να προχωρά στις πράξεις του ,σαν να πίστευε.

Με άλλα λόγια το μυστικό του πολεμιστή

είναι να “πιστεύει “, χωρίς να “πιστεύει”.

Όμως ένας πολεμιστής δεν μπορεί να πει ότι πιστεύει και πάει τελείωσε .
Αυτό θα ήταν πολύ εύκολο.
Αν πίστευε θα γλίτωνε από την διερεύνηση της κατάστασης του.
Ένας πολεμιστής ,όταν πρόκειται να μπλεχτεί με την Πίστη,
το κάνει σαν επιλογή
σαν έκφραση της πιο βαθιάς προτίμησης του.

Ένας πολεμιστής δεν πιστεύει.
“Πρέπει “…να πιστεύει.

Η Πίστη είναι σαν ένας κοριός.
Η ανάγκη να πιστεύεις είναι κάτι …αλλιώτικο.
Συμπεριλαμβάνει το γεγονός νάχεις σκεφτεί όλες τις δυνατότητες, όλες τις εκδοχές,
ολόκληρο το γεγονός.

Η ανάγκη να πιστεύεις ότι ο κόσμος είναι μυστηριώδης κι απύθμενος
είναι η έκφραση της εσωτερικής του προτίμησης.
Χωρίς αυτή …δεν έχει τίποτα!

Όταν θα έχει λύσει αυτό τον γρίφο της καρδιάς,

θα είναι έτοιμος για το οριστικό ταξίδι.

Η Πίστη… των πολεμιστών!