Στο Ναδίρ της Αξιοπρέπειας


Περπατώντας σήμερα το πρωί, 28 Απριλίου 2016, σε κεντρικό δρόμο  της Θεσσαλονίκης βιαστικά, ακούω μια  φωνή να μου λέει, πολύ  μελαγχολική:
-Μπορείτε να με βοηθήσετε, σας παρακαλώ….
Βλέπω ένα άνδρα, 55 περίπου χρονών με ευγενικά χαρακτηριστικά
να μου ομολογεί, σε άπταιστα Ελληνικά.
-Είμαι χημικός μηχανικός , έχασα την δουλειά μου και το σπίτι μου,φιλοξενούμαι προσωρινά  και ψάχνω για ένα ημερομίσθιο ενός άρτου  , αλλά δεν υπάρχει τίποτα , είμαι στο δρόμο σε μια επαιτεία και κατωφέρεια ανέλπιδα, αν μπορείτε να μου  δώσετε κάτι, θα ήμουν ευγνώμων.
Δεν συμπαθώ τους επαγγελματίες ζητιάνους και τους αναγνωρίζω αμέσως, μου θυμίζουν τον ΙΡΟ που ο Όμηρος σκιαγραφεί, χαρακτηριστικά.
Δεν μου αρέσουν οι ελεημοσύνες και οι φιλανθρωπίες.
Τις θεωρώ απαράδεκτες να υπάρχουν σε μια υποτίθεται πολιτισμένη  χώρα και αντιτίθενται στη νοήμονα ανθρωπιά.
Πήγα να προσπεράσω, αλλά η φυσιογνωμία αυτού του ανθρώπου ήταν τόσο   γνήσια θλιμένη και όταν τον άκουσα να μονολογεί.
«Στο ναδίρ της αξιοπρέπειας »
κάτι με συντάραξε βαθιά.
Ήταν η κραυγή.
Στο ναδίρ της αξιοπρέπειας;;;;;
Θα σου δώσω, του λέω κάτι, κάτι συμβολικό
στο όνομα ενός επαίτη ΟΔΥΣΣΕΑ Λαού
με την ευχή να μη υπάρξει  ποτέ  μα ποτέ αυτή η ζητιανιά,
τέτοια μέρα ξανά .

Για το Ζενίθ της  Αξιοπρέπειας!

Φθάνει πια!

Αστραία
28 04 2016

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s