1. Συμβουλές προς το βασιλόπουλο


Αποτέλεσμα εικόνας για ελάφι Ομηρική Πολιτεία
…..ΣΕ  ΕΠΩΝΥΜΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ομιλούντων μαγικών  ελαφιών

και ψιθύρους Ερμηνείας του Ερμή

Ξέρω τη θλίψη σου, την μοναξιά, την απογοήτευση.
Ξέρω από θλίψη, από μοναξιά, από απογοήτευση.
Γνωρίζω την απελπισία που νιώθεις, την αβεβαιότητα, την ερημιά.
Όλα καταρρέουν σε ένα κόσμο ψεύτικης ευσπλαχνίας,  μεγάλης υποκρισίας, κατάχρησης, απληστίας διαφθοράς, διαπλοκής και ανοησίας
Μη φεύγεις, μη τα παρατάς. Αγωνίσου!
Φύγε, από τις καφετέριες που τον χρόνο σου ηλιθιωδώς σκορπάς σε ανούσιες συζητήσεις.
Φύγε από τα πρωινά της ανεργίας που ρημάζουν τη ζωή σου.
Φύγε από τα γήπεδα που ουρλιάζεις. Είναι κρίμα τη ζωή σου να χαραμίζεις έτσι.
Φύγε από τα προσκυνήματα θεών και αγίων. Δεν σου ταιριάζει.
«Το πολύ το κυρ ελέησον βαράει και του θεού και οι άγιοι φοβέρα θέλουν για να σε λογαριάζουν»
Φύγε από το ΦΒ της μεγάλης ανοησίας.
Φύγε από τους χοίρους  και τις πορνοσελίδες της Κίρκης. Καταστρέφουν τη ψυχή και το μυαλό σου.
Βγες από το πηγάδι της γκρίζας φυλακής σου χωρίς σχοινί, ιππότης σε λευκή επιταγή.
Πάρε και διάβασε το ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ
και έτσι θα ξέρεις που να πας και τι να κάνεις.
Έχεις μια πατρίδα που σε περιμένει και ένα κορίτσι που αγαπάς.

Η ΓΝΩΣΗ
27 09 2016
Αστραία

Μήνυμα στον Πρωθυπουργό


ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ
δεν υπάρχει χρόνος ούτε για άσκοπες φλυαρίες, ούτε για κριτικές, ομφαλοσκοπήσεις και άλλες  αδολέσχιες  αναλύσεις.
Η προθεσμία τελειώνει, τελειώνει και ο χρόνος της κυβέρνησης σου. Αν συνεχίσεις έτσι θα διαλυθεί. Οι ράφτες σου και οι σύμβουλοι σου σε έχουν ξεγελάσει. Δεν σου μίλησαν για τις ΥΑΙΝΕΣ της Ευρώπης.
Τώρα ΞΕΡΕΙΣ  τι θέλουν. Τον θάνατο της Ελλάδος και τους βοηθά η 5η φάλαγγα των προδοτών που  είναι μέσα στη χώρα και ανενόχλητα δρά.
Υπάρχει περιθώριο για ΗΡΑΚΛΕΙΕΣ Επιλογές και ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ.
ΠΑΡΤΕ ΤΙΣ.
Πάρε το προφητικό Βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ να διαβάσεις.
Σε μια Ώρα, σε ένα βράδυ ,είναι απλό και ουσιαστικό. Να το έχεις μαζί σου. Να το συμβουλεύεσαι. Είναι διαχρονικά διορατικό
Δώσε ΕΝΤΟΛΗ να μοιραστεί ΠΑΝΤΟΥ και απ΄όλους να μελετηθεί.
Δες τι κάνει το ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ του Αστόχαστου.
Πάψε τα πηγαινέλα στα άθλια ευρωγκρούπ και μη ξαναπάς πουθενά εκτός Ελλάδος.
ΕΔΩ να μείνεις για να αντλείς δύναμη από την δική σου γη.
Πήγαινε στις ταβέρνες και στις καφετέριες στους δρόμους και μάζεψε τους, ΟΛΟΥΣ.
Πρέπει να ξαναρχίσουμε από την αρχή και να στείλουμε πίσω την γαίδουροκεφαλή που μας έχει
δοθεί.
Η Ελευθερία, κ. Πρωθυπουργέ κερδίζεται , δεν χαρίζεται , όπως και η Αξιοπρέπεια, σε υπερήφανο ΑΛΜΑ με τα φτερά της Ηρωικής Ψυχής που όλοι οι ΕΛΛΗΝΕΣ κρύβουν μέσα τους.
Αρκεί να ΕΝΘΥΜΗΘΟΥΝ ποιοι είναι σε σύνδεση με το λάλον ύδωρ πρωταρχικής ΠΗΓΗΣ.
Ας μη την ζητήσουμε άλλο από τους “σωτήρες” τοκογλύφους εταίρους μας.
Φθάνει πια.

Μετά γνώσης και τιμής
Αστραία,
24 06 2015

Ο Οδυσσέας και ο Βράχος


ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΒΡΑΧΟΣ 2015

ΟΔΥΣΣΕΑΣ: «Μέριασε, βράχε, να διαβώ!»

Ο βράχος και το κύμα

«Μέριασε, βράχε, να διαβώ!» το κύμα ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο.
«Μέριασε! μες τα στήθη μου, που ‘σαν νεκρά και κρύα
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.
Αφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’ αντάρα,
έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε η κατάρα
του κόσμου, που βαρέθηκε, του κόσμου που ‘πε τώρα:
«Βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου η ώρα!»
Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο,
και σο ‘γλυφα και σο ‘πλενα τα πόδια δουλωμένo,
περήφανα μ’ εκοίταζες και φώναζες του κόσμου,
να δει την καταφρόνεση που πάθαινε ο αφρός μου.
Κι αντίς εγώ κρυφά-κρυφά, εκεί που σε φιλούσα,
μέρα και νύχτα σ’έσκαφτα τη σάρκα σου εδαγκούσα
και την πληγή που σ’ άνοιγα, το λάκκο που ‘θε κάμω,
με φύκη τον επλάκωνα, τον έκρυβα στον άμμο.
Σκύψε να ιδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη,
τα θέμελά σου τα ‘φαγα, σ’ έκαμα κουφολίθι.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
θα σε πατήσει στο λαιμό…Εξύπνησα λιοντάρι…»

Ο βράχος εκοιμότουνε. Στην καταχνιά κρυμμένος,
αναίσθητος σου φαίνεται, νεκρός, σαβανωμένος.
Του φώτιζαν το μέτωπο, σχισμένο από ρυτίδες,
του φεγγαριού, που ‘ταν χλωμό, μισόσβηστες αχτίδες.
Ολόγυρα του ονείρατα, κατάρες ανεμίζουν
και στον ανεμοστρόβιλο φαντάσματα αρμενίζουν,
καθώς ανεμοδέρνουνε και φτεροθορυβούνε
τη δυσωδία του νεκρού τα όρνια αν μυριστούνε.

Το μούγκρισμα του κύματος, την άσπλαχνη φοβέρα,
χίλιες φορές την άκουσεν ο βράχος στον αθέρα
ν’ αντιβοά τρομαχτικά χωρίς καν να ξυπνήσει,
και σήμερα ανατρίχιασε, λες θα λιγοψυχήσει.
«Κύμα, τι θέλεις από με και τι με φοβερίζεις;
Ποιος είσαι συ κι ετόλμησες, αντί να με δροσίζεις,
αντί με το τραγούδι σου τον ύπνο μου να ευφραίνεις,
και με τα κρύα σου νερά τη φτέρνα μου να πλένεις,
εμπρός μου στέκεις φοβερό, μ’ αφρούς στεφανωμένο;
Όποιος κι αν είσαι μάθε το, εύκολα δεν πεθαίνω!»

«Βράχε, με λένε Εκδίκηση. Μ’ επότισεν ο χρόνος
χολή και καταφρόνεση. Μ’ ανάθρεψεν ο πόνος.
Ήμουνα δάκρυ μια φορά και τώρα κοίταξέ με,
έγινα θάλασσα πλατιά, πέσε, προσκύνησέ με.
Εδώ μέσα στα σπλάχνα μου, βλέπεις, δεν έχω φύκη,
σέρνω ένα σύγνεφο ψυχές, ερμιά και καταδίκη,
ξύπνησε τώρα, σε ζητούν του άδη μου τ’ αχνάρια…
Μ’ έκαμες ξυλοκρέβατο… Με φόρτωσες κουφάρια…
Σε ξένους μ’ έριξες γιαλούς… Το ψυχομάχημά μου
το περιγέλασαν πολλοί και τα πατήματά μου
τα φαρμακέψανε κρυφά με την ελεημοσύνη.
Μέριασε βράχε, να διαβώ, επέρασε η γαλήνη,
καταποτήρας είμαι εγώ, ο άσπονδος εχθρός σου,
γίγαντας στέκω εμπρός σου!»

Ο βράχος εβουβάθηκε. Το κύμα στην ορμή του
εκαταπόντησε μεμιάς το κούφιο το κορμί του.
Χάνεται μες την άβυσσο, τρίβεται, σβήεται, λιώνει
σα να ‘ταν από χιόνι.
Επάνωθέ του εβόγγιζε για λίγο αγριεμένη
η θάλασσα κι εκλείστηκε. Τώρα δεν απομένει
στον τόπο που ‘ταν το στοιχειό, κανείς παρά το κύμα,
που παίζει γαλανόλευκο επάνω από το μνήμα.

Βαλαωρίτης Αριστοτέλης

Μέριασε!

Λέει….ΤΟ ΚΥΜΑ  Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Αστραία, Μάρτιος 2015, 25