Η όραση της ατρυτώνης ψυχής


ΜΑΤΙ ΠΝ

Οι τροχοπέδες της όρασης

Το παραμύθι είναι πολύ γνωστό και υπέροχα διαχρονικώς  αλληγορικό. Ο υπερφίαλος αυτοκράτορας ράβει συνεχώς καινούργια ρούχα και οι ράφτες του και οι αυλοκόλακες του τον ξεγελούν με αποτέλεσμα να  παρελαύνει γυμνός. Από φόβο, χειραγώγηση και συνήθεια, οι υπήκοοι υποτελείς του, τον χειροκροτούν και ο ίδιος καμαρώνει αυτάρεσκα. Οι πολλοί έχουν πάντα δίκιο;;;;
Όχι, θα αποδείξει ένα παιδί.
Μαμά, λέει, το παιδί, ο αυτοκράτορας είναι γυμνός, δεν φοράει τίποτα.
Βλέπει το παιδί;
Βλέπει καθαρά με τα μάτια της ψυχής του και εκτός κοινωνικής διαμόρφωσης,πριν παγιωθεί.
Τι είναι κοινωνική διαμόρφωση;
Κοινωνική διαμόρφωση, είναι ένα ΜΑΤΡΙΞ, ένα σπήλαιο. Μπαίνουμε γύρω στην ηλικία των τεσσάρων χρόνων, χάνοντας την παιδική αθωότητα και γύρω στα 12, με την είσοδο στην εφηβεία, έχουμε τον πλήρη διαχωρισμό του ενεργειακού σώματος με το φυσικό σώμα. Τα παιδιά και οι έφηβοι βρίσκονται στο έλεος του άγριου Κέρβερου και της φιλελεύθερης σεξουαλικότητος  να χρησιμεύουν σαν φρέσκια ενέργεια για ζόμπι ενήλικες.Αποστραγγίζονται νωρίς. Στην ουσία πεθαίνουν νωρίς ακόμη και αν αυτός ο θάνατος δεν είναι φυσικός. Ό,τι απομένει θα το αποστραγγίξει το κατεστημένο μιας εργασιακής συνθήκης δουλοπαροικίας, το αδιέξοδο μιας ανεργίας, οι πληρωμές των φόρων και των ειδικών τελών, στο ανύπαρκτο περιτύλιγμα των κατά συνθήκη κοινωνικών σχέσεων.
Έρωτας; Πληρωμένος ή εξαγορασμένος.
Φιλία; Γνωστοί και άγνωστοι του Φβ. Καμιά σχέση με τον Δάμωνα και τον Φιντία.
Κοινωνικές επαφές, καθαρά συμφερολοντογικές, χρησηοθηρικές, με μόνη αξία, τη χρηματοπιστωτική.
Ο δε «αυτοκράτωρ» ανακοινώνει νέα μέτρα για την αγάπη, την ισότητα για την ειρήνη μέσω κομμάτων,  επιχορηγούμενων ΜΚΟ και οργανώσεων θρησκευτικών σε μία αλλοτρίωση λέξεων και εννοιών, καθολική.
-Μαμά, λέει τι παιδί, αφού ο αυτοκράτωρ θέλει την ισότητα γιατί είναι αυτός πολύ πλούσιος και εμείς φτωχοί; Υπάρχει αληθινή ισότητα σε μια μεγάλη οικονομική ανισότητα;
-Μαμά, τον αυτοκράτορα τον ψηφίζει ο θεός ή εμείς; Πως είναι ο ίδιος πάντα ή, παρόμοιος;
-Μαμά, πόσα ρούχα, κόμματα, εκκλησίες και αρώματα, έχει ένας αυτοκράτορας;
-Πόσους ράφτες και μανδαρίνους, υπουργούς και συμβούλους;
-Γιατί τον χειροκροτούν όλοι αυτοί με τις αλυσίδες γύρω  στο λαιμό τους, που φορούν;
-Δεν κρυώνει τόσο γυμνός που κυκλοφορεί ;
-Σε τι κλίμακα μετριέται η παγωνιά της ψυχής και η ανυπαρξία της φωτιάς του πνεύματος;

«Θέλω να δω με τα δικά σου μάτια, τον κόσμο από την αρχή, τον αυτοκράτορα, τα ρούχα του, τους ραφτάδες του, τις σκιές που τον ακολουθούν. Θέλω να δω αυτή την παρέλαση, όλων αυτών που τον χειροκρ0τούν χωρίς τις αλυσίδες τους να φορούν στην απέλαση των νιφάδων του χιονιά
Δείξε μου πως βλέπεις καθαρά μέσα στην ομίχλη με μια ελεύθερη ψυχή, ενός νέου Ηρακλή, λέει η μητέρα καρδιά, σε ένα παιδί και, μονομιάς ένα διεφθαρμένο σύστημα θα γκρεμιστεί.»

Αστραία

Γατίσια Σοφία


 %ce%b3%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%89
Συλλογισμοί γάτας

Τα αιλουροειδή, μεγάλα ή μικρά, φημίζονται για την καταπληκτική ευκινησία στη  «σκέψη» και,  στο σώμα,είναι  δε, μεγάλοι ΚΥΝΗΓΟΙ, όταν δεν σε κοιτούν με αυτό το διεισδυτικό βλέμμα και  τα μισόκλειστα  μάτια των γοητευτικών  ονειρευτών.
Ο παπουτσωμένος γάτος, είναι ένα παραμύθι γνωστό. Τον κληρονομεί, ο γιος του μυλωνά που έμεινε χωρίς λεφτά, αξιοσημείωτη σημειολογία με την σύγχρονη οικονομολογία, και  θέλει να τον πουλήσει, για να τον κάνουνε,οι πολυεθνικές, τσάντες και άλλα είδη καταναλωτικά σε black Friday, αλλά, ο  γάτος, έχει καλύτερη ιδέα και πιο πλάγια  γατίσια σκέψη, για να βγάλει από την δύσκολη θέση και τον εαυτό του και το αφεντικό του.
Το χαρακτηριστικό με αυτά τα θηλαστικά, είναι ό, τι έχουν ένα ταμπεραμέντο πολύ έντονο και ανεξάρτητο , με αφοσίωση, όμως, συγκινητική. Ενώ, ο σκύλος είναι πιο προσκολλημένος στον αφέντη του, οι γάτες και οι γάτοι δεν δέχονται αφεντικό, αλλά παραμένουν κοντά σε ό, τι αγαπούν βαθιά. Δύσκολα θα δεις γάτα ή γάτο με λουράκι στο λαιμό, γιατί δεν αντέχουν τον ζυγό.
Ο γάτος, λοιπόν του παραμυθιού μας, για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα, μετά την  ψυχανάλυση των γατιών, κερδίζει ένα πόλεμο και μια μάχη, χωρίς να πέσει μια σταλιά αίμα και  μια γρατζουνιά χρησιμοποιώντας το σοφό μυαλό, όπως θα έλεγε, και ο σοφός Σουν Τσου με την τέχνη του.
Γνωρίζει το αφεντικό του, γνωρίζει τον εχθρό, γνωρίζει και τον Εαυτό.΄Ετσι φοράει τις μεγάλες μπότες και εκστρατεύει  σε πεδίο σουρεαλιστικό.
Μελετάει τον βασιλιά, πιάνει λαγούς και πέρδικες χωρίς τα πετραχήλια, μιλάει με την αγροτιά και τους σκλαβωμένους του κακού μάγου,του  δυνάστη  χρηματονομισματικού ταμείου, που μένει σε πύργο με τείχη ψηλά και δημιουργεί χρήμα πλαστικό, εικονικό, με κόλπα αλχημιστικά και, παντρεύει το  γιο του μυλωνά με την  πριγκίπισσα ψυχή, την κόρη του βασιλιά.
Ζήσανε αυτοί καλά και εμείς ακόμη να καταλάβουμε το νόημα του παραμυθιού, κοιμωμένοι βαθιά.
Είναι η Σοφία Αθηνά με οξεία  περικεφαλαία και πόδια καθαρά μέσα σε παπούτσια πλατιά.
Όταν την  βρούμε,  θα περάσουμε στην ευδαιμονία, ξυπόλυτοι,  σε μια παραμυθένια αλληγορία.
Η σωστή  ορθή σκέψη αρχίζει από τα πόδια, η πλάγια, από τα σοφά μυαλά.
Για τον μυλωνά και τους μύλους, θα μιλήσουμε άλλη φορά….

Αστραία

Ομηρική Γαία


%ce%bf%ce%bc%ce%b7%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b3%ce%b1%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1

Ομηρική Απειρωτάν  Γαία

Η φωτιά είναι ένα πρωταρχικό στοιχείο του ΠΡΩΤΕΑ που μνημονεύεται από τους μυθικούς χρόνους με τον μύθο του Προμηθέα. Ο Ήφαιστος πυρουργός και θεός φτιάχνει στα εργαστήριο του τα πάντα για τους θεούς και τους ανθρώπους, όπλα, ζώνες, ασπίδες, κεραυνούς. Ο  Πλούτων,  μεγάλος μετασχηματιστής, κυρίαρχος του DNA, μια  άλλη οκτάβα του Ήφαιστου  και άλλη δέσμη συνείδησης, δημιουργεί τη ζωή με την σύντηξη της  πρωταρχικής ενέργειας ΦΩΤΙΑΣ σε ύλη, στεριά  μέσα στης κοσμικής μήτρας, το  αμνιακό  υγρό ΝΕΡΟ, τον παγκόσμιο ΩΚΕΑΝΟ της συλλογικής συνείδησης .
Όλα τα όντα δημιουργούνται  γεννιούνται από τον σπόρο της φωτιάς και του πνεύματος και όλα καταλήγουν  μέσα σε αυτή.
Πεθαίνουν όλα και όλοι ;
Κατά κάποιον τρόπο ναι, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Μερικοί έχουν σφυρηλατήσει μία σκληρή ΕΠΙΓΝΩΣΗ, η οποία περνάει τη στιγμή του θανάτου στη Αθανασία πέρα από τον Αετό.
Είναι αυτοί που έχουν ζήσει και συνειδητά, με άκαμπτο στόχο και σκοπό και έχουν να καταθέσουν εξαργυρώσιμες ΠΡΑΞΕΙΣ,  γνώσης και αυτογνωσίας στην ολότητα για τον  Εαυτό.
Καίγονται από εσωτερική φλόγα και ανεβαίνουν στο Ολυμπιακό βουνό, όπως ο Ηρακλής,  από της Οίτης, την κορυφή.
Ο Οδυσσέας κάθεται και συλλογάται  κοντά στη στάχτη των Ομηρικών Επών.  Στάχτη και ρημαδιό η πατρίδα Εστία,  η Ιθάκη, το ΝΗΣΙ, και πως να επιστρέψει σε μια μάζα  χαμηλής εντροπίας  που βαθιά αγνοεί  την Ουσία του Όντος και τους λόγους της   ανυπαρξίας της;
Το γνωρίζει και σε αυτά τα ανύπαρκτα χαμερπή όντα, δεν τους απευθύνεται ποτέ. Τον μισούν λυσσαλέα, τον φοβούνται γιατί είναι ένοχα και αυτός, τα περιφρονεί βαθιά. Είναι  όντα χαμηλής πνευματικής  υποστάθμης  και έχουν ολόκληρη την ευθύνη για την κατάντια τους, αυτή.
Η άγνοια  και η ασυνειδησία δεν μπορεί πια να είναι δικαιολογία για μία   βλακεία συνεχή στη καινούργια εποχή και θα πρέπει, ως  κύριο ποινικό  αδίκημα να καθιερωθεί.
Απευθύνεται σε λίγους που έχουν τις ίδιες αξίες και τα ίδια ιδανικά  και είναι οι μόνοι που αξίζει να επιστρέψει κανείς,  μόνο για αυτούς.
Ο Οδυσσέας, σώθηκε ως σπέρμα ΠΥΡΟΣ, όταν ξεβράζεται στις  αλκίνοες ακτές.
Η γερόντισσα ΕΥΡΥΜΕΔΟΥΣΑ, φερμένη από απειρωτάν γαία, ανάβει τις φωτιές.
Στις 12 τα μεσάνυκτα, η Πύλη του Νότου ανοίγει για τις ενάρετες ψυχές.
ΝΟΤΟΘΕΝ , λέει ο Οδυσσέας και παίρνει το  πρώτο πλοίο, το τρένο για τον τελευταίο ΣΤΑΘΜΟ.
Γιατί;
Γιατί λείπει το άλλο του, μισό.
Το παραμύθι της  Σταχτοπούτας, μας μιλάει για τις φωτιές, τις εστίες, τις στάχτες και τις πανάρχαιες απειρωτάν πρώτες ηπείρους γαίες.
Το γοβάκι που λείπει είναι αυτό που μας  λείπει, από την ολότητα του εαυτού.
Ζητείται και  αναζητείται επειγόντως  για να μη κυκλοφορούν τόσοι άνθρωποι χωρίς Συνείδηση, μόνοι, κενοί, κούφιοι,τενεκέδες, άδειοι και ΜΙΣΟΙ.
Η άμαξα όταν οδηγηθεί από τον ΗΝΙΟΧΟ σωστά σε ένα ανάκτορο του νου οδηγεί και σε μια λαμπερή φορεσιά. πετώντας τα κουρέλια και την ζητιανιά.
Το παραμύθι   αυτό, αντιστοιχεί στον Σκορπιό Αετό, στον Άδη από τους Σταθμούς του Οδυσσέα και στον Κέρβερο από τους Άθλους του Ηρακλή και είναι δύσκολο πολύ, ένας άνθρωπος να περάσει από την ΦΩΤΙΑ  του θανάτου και να μην καεί.
Αλλά είναι μια δοκιμασία στην οποία όλοι είναι πραγματικά ίσοι, είτε πλούσιοι, είτε φτωχοί και  είναι η κοσμική  αδέκαστη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, η Κρίση και η Ετυμηγορία του Αιώνιου Παρατηρητή.
Όταν ο θάνατός σου σε ρωτήσει:
Πως έζησες,… φρόντισε, να έχεις, για να περάσεις δια πυρός και σιδήρου, μια απάντηση αληθινή.
Πως έζησες  κ. Πεταλούδα;
Σαν κάμπια και σαν σκουλήκι, χωρίς  συνείδηση,   χαραμίζοντας το Δώρο της Ζωής ;
Έτσι θα χαθείς μέσα στη θάλασσα μιας   συλλογικής   σκιάς , χωρίς τον  ήλιο,  μιας φωτεινής πηγής.
Η ΦΩΤΙΑ είναι εσωτερική, βρίσκεται στον πυρήνα ,  την ΚΑΡΔΙΑ της γης και εξωτερική, στον Ήλιο Απόλλωνα και  κινείται με τρείς ιδιότητες, την σταθερή, την παρορμητική και την μεταβλητή, δημιουργώντας το  ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της  στη ΖΩΝΗ της  σκιάς και  του  φωτός και  των  Μορφών  της δίδυμης αδελφής  της, της Αφροδίτης.
Είναι το Πνεύμα του Ανθρώπου που όρθιος έχει περπατήσει σε ένα γαλαζοπράσινο πλανήτη αρχαίο και άπειρο μαζί.
Ιστορίες Μυθικής Φωτιάς …γύρω από ένα τζάκι με στάχτες και  άσβεστον ΠΥΡ, μια  Ιερή Εστία , Απειρωτάν   Ηπείρου Γης.

Αφιερωμένο στη φλόγα μιας  ατρυτώνης  ψυχής  εμπρός στα αστέρια  της  Συμπαντικής Ηρωικής Πνοής   για   Ελεύθερο ΑΕΡΑ και ένα κοσμικό  άνεμο μεταστοιχειωτικής  ουσιαστικής  αλλαγής .

29 10 2016
Αστραία